Column van de week

Column

“Hoe schep ik situaties die ik ook echt wíl scheppen?”

Over MLM, stromende Energie en Redox-resonantie

 

 

 

 

Natuurlijk is er een groot en fantastisch aanbod van ondersteunende activiteiten die bijdragen aan verbetering van onze resultaten. “Het kan altijd beter”, ik hoor het je zeggen. Dat zou ik zelf ook doen. Maar toch klinkt er bij zo’n reactie altijd een verlangen door naar realisering van dat ‘beter’. Onlangs kopte Trouw: “Elk kind zijn eigen coach!” Dat kan verschillende kanten op. Toen ik er even over nadacht zag ik twee wegen: 1. de weg waarop we bij de hand genomen willen worden, omdat we ons onzeker voelen (het kind in ons) en 2. de weg waarop we onze hand in de hand van de ander leggen, om samen op weg te gaan naar de verwerkelijking van ons doel (volwassen deling van ons natuurlijk verlangen).

Nu blijkt “het kind in ons” zeer actief in de levens van velen in onze cultuur. De kop van Trouw vertaalt zich dan ook in een enorm aanbod van trainingen, coaching programma’s en assertiviteit bevorderende werkgroepen. Echter allemaal omwille van opheffen van de onzekerheid, die ons aanjaagt tot een – als je eerlijk bent - ‘een beetje dwingerig permanent leren’.
Toen ik voor het eerst aan een buitenlandse universiteit werd uitgenodigd om een aantal gastcolleges te geven, sloeg mijn onzekerheid toe. Ik hield mezelf voor dat ik te weinig van mijn vak wist om dat aan studenten van een vreemde cultuur over te dragen. Een hectische tijd van lezen en bijspijkeren volgde. Was ik het kwijt toen ik in het vliegtuig terug naar huis zat? Nee, want het zat in mij. Al mijn extra inspanning vloeide af langs het putje van ‘rupsje nooit genoeg’. Ook hier schaadt de overdaad aan informatie als die niet op een natuurlijke wijze wordt opgenomen in het systeem van denken, willen en voelen.

We kunnen nieuwe MLM-technieken blijven aanleren, maar stellen we ons de vraag of we met het aanleren van telkens nieuwe elementen, zoals “de laatste nieuwe verkoopstrategie”, niet onze ratio voeden, waarmee we de onzekerheid rondom de kennisvraag toedekken, zoals ik deed?

 

Snap je waarom ‘wij van de Redox Cirkel’ je uitnodigen voor een verdiepende ontmoeting, die ruimte biedt voor zelfreflectie, zodat onze onderstroom van falende onzekerheid – die we al zo lang kennen - niet langer meer een vijand is die bestreden moet worden, maar een vriend kan worden? Eerlijk gezegd heb ik jarenlang mijn boterham verdiend met de behandeling en begeleiding van mensen die maar geen antwoorden konden vinden op de hinderlijke onzekerheid die onderhuids met hen meetrok. Zichtbaar maken, leidt tot herkenning en bevrijding. Dat is nog steeds geldig in mijn onderzoekspraktijk.

 

De tweede weg die ik zag, brengt me nu bij het verhaal van een lamme en een blinde man die samen onder een boom beraadslaagden over het probleem van de onbereikbaarheid van de aantrekkelijke dadels, die vol aan de boom hingen. De eigenaar was afwezig en de verlangens waren gewekt. “Man, ik zie fantastische dadels, maar ik zou niet weten hoe ik ze moet plukken met mijn lamme benen”, zei hij tot de blinde, die nooit van zijn even ook maar één dadel had gezien. “Hoe kan ik dat nou weten. Ik weet niet eens hoe een dadel er uitziet.” De handicap maakte het voor hen onmogelijk hun verlangde doel te bereiken. Toen bedacht de blinde man een list. “Weet je wat, Blindeman, ik kan jou dragen en jij kan zien!” De blinde zetten de lamme op zijn schouders en zo konden ze bij de lekkere dadels. De boom was half leeg toen de eigenaar kwam. Het verhaal is niet uit, dat begrijp je.

Bij het onder ogen zien van zijn beperking kan de blinde besluiten tot de werkgroep “dadel-zien” toe te treden en de lamme tot de werkgroep “dadel-plukken”. Het zou hen echter niet bij de stilling van hun verlangen brengen. De werkgroep “de blinde zal de lamme dragen” brengt hand-in-hand als samen op weg dichterbij. Zo’n werkgroep wil de Redox Cirkel zijn.

 

Snap je waarom onze activiteiten niet het “zoveelste aanbod” omvatten, maar dat het om een ondersteunende activiteit gaat, die alle andere activiteiten dienen, door (verborgen) hindernissen op te ruimen, en dus van betekenis voor iedereen die wil groeien in de intensiteit van de 1-op-1-contacten?
Zien we jou ook op de eerste verdieping- en activeringszondag op 22 september in Zeist?

Het zal je goed doen en je bent een investering in jezelf meer dan waard.

 

Gideon

 

Compassie of commercie

 dr. Gideon Benavraham

 

Het maakte me eigenlijk weinig uit wat mensen van het product vonden dat ik verkocht. Het was in mijn studententijd dat ik een baantje had als vertegenwoordiger. Niet alleen voor ‘de baas’ maar vooral voor mezelf was het belangrijk dat ik omzet maakte. Brood op de plank, toch? Commercie alom!

 

Toen ik, achteroverleunend in mijn stoel, nadacht over de vraag waarom Asea me altijd emotioneel raakte, gingen mijn gedachten natuurlijk terug naar de belangwekkende getalswaarden en betekenissen van de naam Asea. In mijn boekje “Sleutel en slot” heb ik afdoende beschreven dat Asea een meerwaarde heeft boven de gebruikelijke biochemische en celbiologische systemen. Deze meerwaarde kunnen we zowel verticaal als horizontaal lezen. Dit laat ik verder over aan uw verbeeldingskracht. In deze Column kijk ik met u naar de horizontale effecten van Asea als uitermate bijzonder product. Ik verbeelde me vanuit mijn stoel terug te zijn in mijn studententijd. Nú was Asea het product waarmee ik onderweg was. Mijn commerciële ervaring bleek al eerder niet toereikend. Asea vraagt meer, vraagt iets anders, iets persoonlijks!

 

Ik belde aan. De deur ging open. Een man van middelbare leeftijd stond voor me. Ik zag zijn een beetje verwrongen gezicht.
 
“Ik wil u graag iets vertellen. Ik heb iets dat u vast belangrijk zal vinden”.

Hij keek me onderzoekend aan, alsof hij dacht “straks gaat er een bekende voet tussen de deur”.

Ik frunnikte een beetje aan de folder die ik in mijn hand had en zei: “Hier, kijk maar even. Hier staat wat ik bedoel”.

Hij gunde mijn folder een korte blik en nodigde me uit, onder de mededeling dat hij weinig tijd had.

 

Samen zaten we aan de tafel. Ik vertelde hem in korte zinnen de werking van de signaalmoleculen met een accent op de verbetering van onze gevoelens.

 

“Je bent nogal zeker van je zaak. Hoe kan ik weten dat het allemaal waar is wat je zegt? Je wordt tegenwoordig doodgesmeten met alle gezondheidsmiddelen en alles wat wetenschappelijk bewezen is. Ze doen aardig maar het gaat alleen om de centen? Of niet soms?”

 

Zijn uitdagende blik vertelde mij dat mijn uitleg hem desondanks had aangesproken, los van zijn gesputter. Ik vertelde hem dat de laboratoriumonderzoeken dat mij hebben bevestigd.

“Je kunt kiezen: aanvaard je de onderzoeken, of niet. Ik heb ze aanvaard, vanwege de wetenschappelijke onderzoeken die beschikbaar zijn voor wie ze wil zien. Dat is transparantie.
Omdat ik de resultaten heb aanvaard kan ik ook de bevestigende ervaringen zien bij mensen, zoals u en ik, mensen met onze eigen sores. Als ik de laboratoriumuitslagen niet zou hebben aanvaard, zou ik maar steeds blijven ronddraaien tussen wel en niet. Daar word je ook niet vrolijk van.”

 

Toen ontstond de klik. Hij vertelde en ik begreep waarom zijn gezicht verwrongen stond.

“Nee, dat doet er hier niet toe. Dat blijft tussen hem en mij. Nou ja, hij was zijn baan kwijt.”

Hij had opeens meer tijd dan hij me liet geloven toen hij me binnen liet.

 

Toen ik thuiskwam met een nieuwe associate in de pocket besefte ik dat de ‘aandacht voor het product’ (commercie) had plaats gemaakt voor ‘aandacht voor de persoon’ (compassie).
Kan dat niet tot de universele conclusie leiden dat onze commerciële Asea-activiteiten worden gedragen door onze compassie met de mens tegenover ons. De horizontale meerwaarde van Asea krijgt hierin een rijke, misschien ook wel tastbare verticale vorm.

 

Voor nu: be blessed, be inspired.

 

Gideon


Verbinden of verblinden

 

Dr. Gideon Benavraham

 

 

“De inname van Redox-signaalmoleculen beoogt een positief effect op de celcommunicatie en -functies en is derhalve gebaat bij een ondersteunend voedingspatroon.”

 

 

De laatste dagen vraag ik me met regelmaat af wat de reden is waarom mensen Redox-signaalmoleculen gebruiken: zomaar omdat het goed voor hen is, of omdat er een nadrukkelijke gezondheidsbelang speelt?

Natuurlijk begreep ik direct dat deze uiteenlopende motieven niet zover van elkaar verwijderd zijn als het lijkt. In beide gevallen betekent ‘het is goed voor ons’ een up-lift van ons algemeen welzijn, en/of een bewust gekozen traject, om een met name genoemd probleem te behandelen? In beide gevallen is het gebruik van de Redox-signaalmoleculen ‘goed voor ons’, toch? Maar er is meer.


In het brede spectrum van het algemeen welzijn horen we niet zo snel uitgebreide vragen over de dieptewerking van de Redox-signaalmoleculen, de effecten op de celcommunicatie en de celfuncties. Die komen meestal in een later stadium aan de orde. Anders gezegd: onder de oppervlakte van het algemeen welzijn liggen de vragen naar diepere betekenislagen met uiteenlopende, fysieke, psychomentale en energetische verbeteringsbehoeften.

Verbeteringsbehoeften

 

Als Asea-associate vertel ik hoe belangrijk ik gebruik van Redox-signaalmoleculen voor iemand vind. Ik wil Asea graag een plaats geven in zijn of haar levensomstandigheden. Om dat te bereiken geeft ik hem of haar enkele aansprekende redenen voor verbetering van welzijn en welbevinden. Op het moment dat zo iemand reageert met uitspraken als: “Nooit geweten dat dit bestond en dat het zó goed voor me kan zijn”, constateer ik een door mij gewekte verbeteringsbehoefte, die mogelijk zal leiden tot dagelijkse inname van de Redox-signaalmoleculen.

Binnen mijn onderzoekspraktijk is dat een ander geval. Hier starten wij het gesprek over de Redox-signaalmoleculen aansluitend aan de reeds aanwezige verbeteringsbehoefte. Men komt de praktijk binnen, omdat er een kennelijke breuk is in het welzijnspatroon, met onwelbevinden als resultaat. Dus, met deze reeds aanwezige verbeteringsbehoeften tref ik mensen in mijn spreekkamer. Tussen de beide geïllustreerde verbeteringsbehoeften bestaat een wereld van verschil, met uiteenlopende verantwoordelijkheden. Als ik binnen de behandelingsstrategie van een geconstateerd (uitgetest) probleem de Redox-signaalmoleculen inzet, dan ben en blijf ik daarvoor verantwoordelijk. Het is immers een wezenlijk onderdeel van het behandelingsproces? Dat vind ik tenminste, alle te maken kanttekeningen ten spijt. In beide gevallen bevinden we ons binnen de stelling die ik als opschrift voor deze Column heb gebruikt:

“De inname van Redox-signaalmoleculen ... is derhalve gebaat bij een ondersteunend voedingspatroon.”

 

Voor alle duidelijkheid ... lees gerust verder, want het gaat niet om een voedingsadvies!
Mijn stelling spreekt over een ondersteunend voedingspatroon. Dat wil zeggen, dat het om een voedingspatroon gaat, dat ondersteuning geeft aan de werking van de Redox-signaalmoleculen en de celcommunicatie.

De Redox-signaalmoleculen streven naar een herstel van het verstoorde evenwicht binnen de cellen, meer in het bijzonder binnen en rondom de mitochondriën. Dat we een verstoord evenwicht constateren is een feit. Over het ontstaan van deze verstoring maken we ons nu even niet druk. Wat van groot belang is: houden wij soms willens en wetens deze verstoring in stand door gebruik van verkeerde, fatale voedingsmiddelen? Ik geef deze vraag aan jou ter beantwoording. Ik heb voor mezelf een antwoord gevonden. Dat wil ik graag met je delen, maar dat kan echter jouw antwoord niet zijn; dat moet je zelf formuleren. Aan het einde van de bestudering van enkele wetenschappelijke studies wist ik het zeker: stop met suiker en andere zoetigheden; stop met stoffen die in je systeem worden omgezet in suikers, zoals koolhydraten, de boosdoeners voor het overgewicht.

Nee, ik ga niet door, heel even maar, omdat het noodzakelijk is voor het herstel van het verstoorde evenwicht. Suiker heeft namelijk een ‘vuile’ verbranding. Door onze stofwisseling worden deze vuile afvalstoffen in de cellen opgeslagen en zetten een rem op het herstel van het verstoorde evenwicht.

 

Ik denk dat je het nu wel snapt: de inname van Redox-signaalmoleculen beoogt een positief effect op de celcommunicatie en -functies en spreekt jou als gebruiker rechtstreeks aan met de vraag: “Waar is jouw ondersteunend voedingspatroon? Denk je echt dat we het zonder jouw inzet kunnen?”

 

Ergo, inname van en behandeling met Redox-signaalmoleculen vereist een onderzoek naar onze lifestyle en bereidheid tot zelfinzet voor herstel van jouw celhuishouding.

 

Stop suiker. Dat vervuilt je cellen!
Ga op zijn minst na of ik in deze column naast mezelf ook jou heb aangesproken.

Werkt Asea?
Werken de Redox-signaalmoleculen?

Ja!


Werk jij met hen mee?

 

 

Dogma's verblinden - Signaalmoleculen verbinden

 

Dr. Gideon Benavraham

 

 

 

Laat ik mezelf er vanmorgen toch op betrappen dat ik me soms laat meeslepen door iets wat tot mijn pakket ‘overtuigingen’ behoort. Net of ik mijn rationele, wetenschappelijke wijze van denken opzij lijk te zetten. Het werd nog sterker: ik bevond me al denkend in het gebied van “mijn groeiende overtuigingen”. Hoe kan ik nu geldig onderzoek doen op basis van ‘groeiende overtuigingen’?

Ik troostte me met de innerlijke overtuiging dat het objectivisme in het wetenschappelijk bedrijf allang geen overmacht meer bezat: subjectiviteit mag er weer zijn, maar dan met mate, en beperkt tot verklarende en begrijpende factoren.

 

Gisteren luisterde ik naar een interview van Dr. Joseph Mercola met Dr. Thomas Seyfried. Seyfried wekte mijn enorme verbazing met zijn benadering van ontstaan en ontwikkeling van kanker.
Kanker moeten we zoeken binnen de celstofwisseling en de werking van de reactive oxygen species (ROS), zegt hij en hij verbindt ons als Redox-adepten met zijn statement: “Reactive oxygen species are also signaling molecules, very powerful signaling molecules”. Je moet deze ROS niet uitschakelen en hij vervolgt: “You just want to control them to optimal levels so all the signaling occurs ideally”. De koppeling tussen Seyfried en mij was snel gemaakt. Signaalmoleculen verbinden immers.

“Waarom het conventioneel medische circuit dit niet weet?” “Dogma’s!”

Kijk, toen zat ik rechtovereind. Ik zag mezelf staan, vol overtuiging voor een zaal met belangstellende Asea mensen, aandachtig luisterend en betrokken op de werking van de Redox-signaalmoleculen. “Asea werkt altijd!”
Ik hoor het me zeggen.

Ik blijf het maar steeds herhalen.

Ben ik op de mistige vlakte van het dogmatisme terecht gekomen?
Is “Asea werkt altijd” mijn dogma geworden, een dogma dat het bijverschijnsel heeft te verblinden?

Nee, ik gelóóf niet in Asea!
Ik ben allergisch voor uitspraken als “het werkt omdat je erin gelooft”. Nee, ik gelóóf niet in Asea!

Geloven staat echter voor ‘vertrouwen’. En vertrouwen heeft een basis in ‘zeker weten’.

Ik vertrouw de experts van Asea!
Ik vertrouw de verklaringen van de laboratoria.
Ik vertrouw een rabbinale Kosherverklaring.

Welke basis?
Het toetsbare wetenschappelijke onderzoek dat Asea draagt. Dat onderzoek schenkt ons de kennis waarop we de uitspraak: “Asea werkt altijd!” baseren.

Als ‘geloven in’ hier betekent ‘vertrouwen op’, ja, dan geloof ik Asea en vertrouw ik mij toe aan de verbindende Redox-signaalmoleculen.

Zo ontsnappen we aan het verblindend effect van het dogma en vertrouwen we ons toe aan de echte kennis, het verbindend effect van de Redox-signaalmoleculen.

Geen mistige vlakte, maar een helder zicht. 

 

Heb het goed in een goede week

Gideon